
Аз съм този, който съм.
Аз не съм този, който бих искал да съм. Не съм този, който би трябвало да бъда. Не съм този, който майка ми искаше да стана. Дори не съм този, който бях. Аз съм този, който съм.
Всички наши неврози започват, когато се опитваме да бъдем тези, които не сме. …Всичко започна в онзи сив ден, когато ти престана да казваш гордо: A3 СЪМ!… Когато, засрамен и уплашен, сведе глава и замени думите и делата си с една мисъл: ЩЕ ТРЯБВА ДА БЪДА…
Ти… си този, който си. Ти не си този, който имам нужда да си. Ти не си този, който беше. Ти не си такъв, какъвто на мен ми е удобно. Ти не си такъв, какъвто искам аз. Ти си такъв, какъвто си.
Да приема това означава да те уважавам и да не искам от теб да се променяш. Истинската любов е безкористната задача да създаваме пространство, за да може другият да бъде този, който е. Материализира се, когато аз те възприема такъв, какъвто си, и усетя, че ти също ме приемаш такъв, какъвто съм.
— Хорхе Букай, “Приказки за размисъл”
Tags: аз съм, Приказки за размисъл, Хорхе Букай








